Afke en Rene,Ike en Nancy,Moniek en Kevin, Afke, Anne, verdere familieleden,vrienden en een ieder hier aanwezig ter afscheid van Arie Bleeker. Graag wil ik een paar woorden tot u richten namens wielervereniging
Alcmaria Victrix ter nagedachtenis aan Arie.
Het is met een onheimlijk gevoel dat ik hier sta, enerzijds het verdriet om iemand te verliezen die je zo graag mag en anderzijds de mooie herinneringen die je doen lachen want gelachen hebben we met en om Arie.
Mijn allereerste herinnering aan Arie is van lang geleden, hij was net 16 jaar en voor het eerst kwam hij bij ons thuis, om te helpen met narcissen planten.
Voor mij was hij op dat moment de hulpvaardige wielrenner die ons uit de brand kwam helpen, later bleek dat de echte reden mijn zuster Nel was, hij hield toen al van vrouwen.
Op een gegeven moment vroeg mijn vader wie er trekker kon rijden en natuurlijk was het Arie die zei dat hij dat wel kon, indruk op mijn zuster dat wou hij maken, enfin na 500 meter rijden vloog Arie met trekker en al tegen een boom een gebroken pols en een gebroken eerste liefde als gevolg.
Na deze eerste ontmoeting met Arie is hij nooit meer uit mijn leven geweest want ook ik ging wielrennen en net als Arie werd ik lid van Alcmaria Victrix.
Arie was geen begenadigd wielrenner maar hij had wel een mooie zit, goed gesoigneerd een beetje ijdel dat was hij, eigenlijk de voorloper van Mario Cippollini.
De ronde van Heerhugowaard begin jaren zeventig was een van zijn hoogtepunten, op de streep geklopt, tweede bij de nieuwelingen wat was hij trots.
Later toen hij de verzekeringsportefeuille van zijn vader had overgenomen begon hij zijn eigen wielerploeg.
Samen met Piet Slikker en Berry Meinen de Bleeker-Finkensieper-Slikker ploeg.
Opvallen dat moest de ploeg volgens Arie, is het niet door uitslagen dan maar door de kleding, knalroze nou opvallen deed de ploeg.
Het eerste jaar reed Arie zelf bij de ploeg maar een sponsor als ploegmaat is niet zo handig want als je Arie niet hielp in de koers dan kon je het de volgende wedstrijd wel vergeten zo fel was hij.
De jaren erop werd hij ploegleider en hoewel zijn ploeg geen wereldploeg was, was Arie wel een wereldploegleider, zo brutaal als de nacht zijn renners waren volgens hem allemaal toppers dus de andere ploegleiders,jury iedereen moest aan de kant voor zijn ploeg.
Vele etappekoersen heeft de ploeg gereden van Belgie tot Spanje van Costa Rica tot jawel wat naderhand zijn grote liefde zou blijken Noorwegen.
Vooral tijdens de lange avonden met een goed glas was Arie een topploegleider alles regelde hij maar de volgende dag met barstende koppijn van de avond ervoor in de ploegleidersauto achter het peleton aan was geen pretje.
Legendarische verhalen met en over Arie zijn er toen ontstaan want waar Arie was gebeurde er van alles.
Dezelfde periode werd hij ook bestuurslid van zijn vereniging Alcmaria Victrix, voorzitter dat wou hij niet worden, hij heeft er wel veel versleten maar secretaris dat was wel wat voor hem. Jaren heeft hij deze functie bekleedt en niet onopgemerkt want Arie deed nooit iets onopgemerkt.
Vol overgave heeft hij zijn bestuurswerk gedaan en al die tijd samen met z’n grote vriend Nanno Bakker. De overkapping van de wielerbaan is mede door Arie tot stand gekomen.
Fel kon hij ook worden op renners die de club gingen verlaten om bij een andere club te gaan rijden, voordat hij de benodigde handtekening op de papieren had gezet waren de renners al ettelijke keren voor noppes in Warmenhuizen geweest ja Arie die was me der een.
Begin jaren negentig na zo’n 15 jaar bestuurswerk is Arie met het besturen bij Alcmaria gestopt een aderlating voor de vereniging maar van zijn kennis en kunde heeft Alcmaria ook later nog veel profijt gehad.
Hoewel we allemaal wisten dat Arie de afgelopen jaren met zijn gezondheid worstelde ging het juist de afgelopen tijd weer zo goed met hem.
Een aantal maanden terug moest hij onverwacht afscheid nemen van zijn vriend en medesponsor Willem van Westen en die klap zei hij tegen mij deed hem beseffen dat we mensen van een dag zijn en dat we moeten genieten van iedere dag die ons gegeven is. Nou genieten deed Arie weer, hij ontmoette in Noorwegen zijn vriendin Anne en had weer veel toekomstplannen.
Afgelopen donderdag belde zijn vriend Nanno mij en vertelde, Arie is weer helemaal de oude hij heeft weer praatjes, wat hebben toen nog gelachen en nu dit.
Voor mij persoonlijk was Arie een prachtvent, eerst collega wielrenner toen mijn sponsor, mijn ploegleider, we zaten beide in het bestuur van Alcmaria ja hij was ook getuige op mijn huwelijk en een goede getuige want die vrouw is nog steeds mijn vrouw, en tot de dag van zondag mijn verzekeringsagent kortom dat mag ik wel zeggen Arie was mijn vriend.
Arie namens leden en bestuur van Alcmaria Victrix en namens al je wielervrienden hartelijk bedankt voor wie je was, het was een voorrecht om je meegemaakt te hebben en we zullen je met een traan en een lach gedenken want jij zult nooit onopgemerkt blijven.
Graag wil ik afsluiten met de persoonlijke slogan van Arie.
met Bleeker op Zeker
Adieu Arie.
Actuele commentaren