Door Jan Hopman
Het is Woensdagmiddag als mijn telefoon gaat. Sms van Tijl van der Steeg of ik mee zou willen naar Fyen Rundt. Niet als wielrenner maar als fietsprutser. Na enig overleg krijg ik van mijn werkgever zaterdagmiddag vrij en mag ik van de ploegleiding een vriend meenemen. Nadat ik een sms heb gestuurd naar Martijn “sexloos”wijker (1keer sex gehad vriendin zwanger en nu geheel onthouder) en naar Simon”shaggy”de Baar. Krijg ik van de 2de een positief antwoord en besluiten we samen om zaterdagmiddag om 3uur te vertrekken naar Odense.
Het is half 4 zaterdagmiddag als Shaggy eindelijk komt aanrijden. Snel de spullen in de auto en gaan. We hadden afgesproken om als toeristen ons te gedragen dus zo gezegd zo gedaan. De eerste stop is bij het Monument op de afsluitdijk. Foto maken en hup snel de wagen weer in want tijd is geld. De reis verloopt voorspoedig totdat we bij de weg Bremen-Hamburg aankomen. Daar waar ze al sinds 1945 met de wig bezig zijn is het dit jaar niet anders. na 1,5uur in de file te hebben gestaan krijgen we daarna een wegomlegging en mogen we via het binnenland en de Route National verder. In de file gooi ik bij een knap meisje mijn telefoonnummer naar binnen. Helaas wordt deze actie niet erg op prijs gesteld want als het meisje ons bijna inhaalt zie ik haar autoraampje omhoog gaan en met een blik die kan doden kijkt ze mijn kant op. Gelukkig mogen we snel de weg af. Als we na 20km weer op de snelweg komen glinsterd in de verte een groot geel bord. Dat bord betekend de volgende stop en zoals het een echte fietsenprutser betaamt bestel ik een heerlijk MC Bockworst. Na dit overheerlijke maaltje rijden we verder via Hamburg naar Odense. Als we daar aankomen slaat de kerkklok 00:30uur en liggen de renners al in een diepe slaap. Shaggy en ik besluiten om de mooie stad Odense maar onveilig te gaan maken.
Aangekomen in het centrum van Odense is het opvallend rustig op een paar zwervers van de gemeente na is er bijna niemand op straat te bekennen. Gelukkig komen er 2 bloedmooie dames aangelopen en als wij beleefd vragen waar de clubs zijn in Odense vragen de dames waar we vandaan komen. Uit Holland vertellen wij de dames. Helaas wordt dat verkeerd verstaan en zeggen ze Ow from Poland. Ik schiet uit me slof en slinger de totdan toe knappe dames de meest vieze woorden naar hun hoofd en been even later met hoge poten weg. Gelukkig vinden we snel een grote club met in die club meerdere cafées. Er zit een café bij die erg rustig oogst dus daar kunnen we wel even een biertje doen. We worden vreemd aangekeken als we daar naar toe lopen en al snel weten we waarom. We zitten in de Homobar. Snel ontvluchten we de bar en lopen verder naar een ander café daar is het gezellig druk en schudden we al snel de dansmoves uit onze heupen. Ook de dames valt het op dus als snel hebben we beide een danspartner gevonden. Na minimaal 50 opwindende momenten besluiten we dat het mooi is geweest en gaan we naar huis. Want je moet voor een koers goed uitgerust zijn.
k schrik wakker van de wekker die afgaat. 08:00uur geeft hij aan en dat beteknd dat het rennersontbijt klaarstaat. Na een zware nacht heb ik weinig zin om om 08:00uur al aan tafel te gaan zitten. Maarja je heb nog het groepsgevoel dus nog half in coma loop ik richting de eetzaal. De sterke verhalen vliegen me om de oren als ik de zaal binnen stap. Ik ga zitten aan de eettafel van Alcmaria en kijk hoe de renners borden yoghurt met meusli en borden brood naar binnen werken. Ik zelf mag dan wel 11kg te zwaar staan maar wat ben ik blij dat ik na 2 broodjes ham zeg dat ik wel redelijk vol zit en mijn ontbijt staak terwijl de renners nogmaals naar de eettafel toelopen. Om het “Wij” gevoel wat te stimuleren heb ik het Alcmaria 50jaar wielergeschiedenis boek meegenomen. Vol enthousiasme beginnen de nog jonge renners Dex Groen en Joris de Boer erin te lezen.
Na het ontbijt is het voor mij taak dat de fietsen van de renners er goed uitkomen te zien. Bandjes op gepompt, Transponder aan de voorvork. De pompen zijn niet van ProTour kwaliteit maar met een beetje hulp van Marc Oostendorp lukt het me toch vrij aardig. Na het klaarmaken van de fietsen mag ik ook opdraven als verzorger en smeer ik de benen van de mannen in met een lekker bruin kleurtje. Alles voor de moraal. Met nog een paar tips en oppeppende woorden zoals: Vanaf km1 erin vliegen, goed van voren rijden en als de moraal is goed de benen kunnen alles, laat ik de jongens vertrekken naar de start. Zelfs kruip ik achterin de auto tussen de wielen. Samen met Mark Konijnenberg en Shaggy (die voor het eerst een wielerkoers meemaakt) vertrekken wij ook richting de start.
Er wordt gestart zonder neutralisatie en gelijk is het koers. Ook is er na 200meter het eerste pechgevalletje een renner van Glud & Marsstrand rijdt lek. Na 3, 8,10,17,18 en 22km volgen er meer renners van die ploeg en daarom vraagt de ploegleider als snel om andere wielen. Na 30km moet ook ik opeens in gang schieten. Dex heeft een probleem met ze achterwiel en wilt graag wisselen. In de spanning pak ik een willekeurig achterwiel en zet die in de fiets van Dex. Alles gaat in een rustig tempo zonder stress. En zo kan Dex na een korte stop zijn weg weer vervolgen. Het peloton heeft de gaskraan aardig open gedraaid want na 1uur koers hebben de mannen al 47km gereden en dat op glooiend terrein. Door de hoge snelheid is ontsnappen onmogelijk. Toch zijn er 9man die het proberen en na 50km een voorsprong hebben van 1:09minuut. Maar nog voor de 60km wordt alles weer 1 peloton en rijden ze in gestrekte draf richting Svendborg waar de eerste klim plaats vindt. Bij het inrijden van Svendborg rijden er 3man voorop waaronder de revelatie van dit jaar Tom Dumoulin. Hun pakken nooit meer dan 40sec. en zo wordt er met een vol peloton begonnen aan de klim van 500meter. Na Svendborg onstaat er een kopgroep van 11man die een maximale voorsprong krijgen van 2:27minuut. Helaas voor die kopgroep in Designa Kokken niet vertegenwoordigd en onder aanvoering van de oude ploeg van Bastiaan Giling komt alles weer samen. Ondertussen heeft Hugo Louwers de 13de (rijdt zijn eerste klassieker van dit jaar na een voorjaar vol ellende) bidonnen gehaald voor de ploeg deze goede daad moet hij evenlater op een glooiend stuk weg bekopen en wordt gelost en verlaat ook gelijk de koers. Niet veel later na 80km is het Jonas Konijnenberg die moet lossen en naast Hugo mag zitten in de bus. Ondertussen is het peloton weer 1 geheel geworden en rijden de renners via Faaborg naar de beruchte Bergweg. Aan het begin van de bergweg is het Tijl van der Steeg die wordt gelost. Tijl die het langer volhield dan dat hij voor de start had gezegd mag terug kijken op een geslaagde 40ste comeback in 3jaar tijd. Ook Marc Oostendorp wordt gelost op de bergweg maar die kan nog voor de top terugkeren in het peloton. Van voren rijdt er een groep van 8man weg. In de afdaling van de Bergweg wordt Marc Oostendorp alsnog gelost. Ook deze 8man komen niet weg en met nog 50km voor de wielen rijden er 11man weg met daarbij de Nederlanders Cok van Ooijen en Pim de Beer. Dit blijkt de slag te zijn en voor mij is dat gelijk het teken om net zoals mijn andere collega’s op de achterbank in slaap te gaan vallen. Als ik met nog 20km wakker wordt zijn we op de plaatselijke omlopen te zijn beland en heeft de kopgroep een voorsprong van 3:30minuut. In de kopgroep is het volgens Radio Tour een spervuur aan demarrages maar 5km voor de meet valt de beslissende Pim de Beer, Erik-Jens Madsen en Rasmus Guldhammer van HTC-Columbia rijden weg en gaan ook uitmaken wie er gaan willen. Erik-Jens Madsen haalt het voor Guldhammer en Pim de Beer wordt verdienstelijk 3de. Van Alcmaria wordt Joris 22ste en Dex Groen 39ste.
Als de renners gedoucht zijn besluiten Tijl, Joris en Dex nog dezelfde avond terug te rijden terwijl de andere mannen een hapje gaan eten in Odense City. Al snel wordt er in Odense een Mexicaans restaurant opgezocht en tijdens een romantisch diner met kaarslicht komen de mooiste verhalen op tafel. Marc Oostendorp laat zich ook goed gelden maar dat komt vooral omdat hij zijn biertje goed voelt zitten. Na het eten wordt er besloten dat het leuk is om nog even te gaan poolen. Bij de poolhal aangekomen wordt Jonas een beetje wit in het gezicht en niet veel later staat hij buiten boven een vuilnisbak zijn guacamole saus weer uit te kotsen. De jongens binnen vermaken zich prima met dat beeld. Er wordt daarom besloten terug te keren naar de slaapplaats want maandagochtend is het vertrek al vroeg. Als we maandag vertrekken in Denemarken Grijs en Grauw maar toch had ik dit weekendje fietsenprusten niet willen missen.
Met de vraag of ik het wielrennen niet een beetje mis nemen Shaggy en ik afscheid van de andere 4 en gaan wij nog even de knappe jongens uithangen in Odense.
Actuele commentaren